سعى مىكردند اين وسيلهء ضرورى حياتى را از دست ندهند . آب در جنگ صفين « ماده‌اى ضرورى و حياتى » براى هر دو لشكر به حساب مىآمد . در آغاز جنگ ، معاويه آن را در اختيار گرفت و براى جلوگيرى از استفادهء سپاه امير مؤمنان عليه السلام ، لشكرى متشكل از سواره نظام و تيرانداز با تمام تجهيزات بر « شريعه » ( آبراه ) گمارد . اين مسأله از نظر نظامى به اندازه‌اى از اهمّيّت برخوردار بود كه يكى از فرماندهان ارتش معاويه در اين باره مىگويد : « اگر يك روز لشكريان على عليه السلام را از آب منع كنيم ، آنها شكست مىخورند . » بالاخره كمبود آب ، براى لشكريان حضرت مشكل‌ساز شد ، به‌گونه‌اى كه سپاهيان حضرت نزد ايشان رفتند و بىصبرانه خواستار حل مشكل شدند . حضرت نيز دوازده هزار نفر مسلّح را با تمام تجهيزات براى پس گرفتن آب از لشكريان معاويه روانهء شريعه كرد كه طى نبرد سختى آب را از آنان پس گرفتند . « 1 » آب در كربلا نيز يك مادهء حياتى بود كه عمر بن سعد ، چهار هزار سواره نظام تيرانداز را بر رود فرات گماشت و آن را به روى اصحاب امام حسين عليه السلام بست ؛ « 2 » به‌طورى كه اگر آب فرات در اختيار امام مىبود شايد جنگ چهرهء ديگرى پيدا مىكرد . - آمادرسانى : مسألهء ديگر در پشتيبانى « نحوهء جايگزينى » است . در طول نبرد ، هم مواد غذايى به‌تدريج كم مىشود و هم وسايل و ابزار جنگى از بين مىرود . لذا بايد با يك سيستم صحيح آمادى اين كمبودها را

--> ( 1 ) - وقعة صفّين ، ص 160 تا 167 با تلخيص . حدوداً 190 هزار نيرو از دو طرف در جنگ صفين شركت داشتند . كه با توجه به اين تعداد و تعداد حيواناتشان ، بايد ديد آب چه تأثيرى در جنگ داشته است . ( 2 ) - مقتل مقرم ، ص 244 و كشف‌الغمه ، ج 2 ، ص 259 .